Visie op organisatievernieuwing,

Steeds meer vervreemding in het werk………
In onze moderne en gehaaste Westerse samenleving raken in mijn ervaring steeds meer mensen vervreemd van hun werk, d.w.z. dat men niet meer echt vanuit zijn/haar hart en eigen talenten hun functie of baan vervullen en zelfs kiezen. Gevolg is dat men er dan ook steeds minder échte (ver-)binding mee heeft. Het is dit gebrek aan binding en betrokkenheid dat leidt tot een méér of mindere mate van frustratie, onvrede en verminderde inzet, frictie en conflicten, productiviteitsverlies, etc. Het is juist deze zo noodzakelijke verbinding van mensen met het werk én hun omgeving die leiden tot zaken als voldoening, motivatie, inzet en productiviteit. Dat is, zoals in veel managementculturen gebruikelijk, zeer zeker niet de financiële beloning.
mens

Vormen van menselijke verbindingen binnen een organisatie

Verbinden maakt gelukkiger en productiever
Een échte (ver-)binding met het werk dat iemand doet, of de betekenis daarvan, dient veel verder te gaan dan alleen de financiële beloning aan het einde van elke maand. Of erger nog, het financiële rendement dat iemand ánders krijgt aan het einde van een jaar. Dat vraagt om een zinvolle invulling van het werk, een duidelijke waarde die toegevoegd kan worden en betrokkenheid in bijvoorbeeld aanpak en besluitvorming. Kortom, het gevoel om zelf invloed te hebben op de waardecreatie en kwaliteit van het werk en het resultaat en daarin als mens gezien en gehoord te worden.
Dit is de hedendaagse uitdaging voor Werkgevers, Leiders, Managers van (én de medewerkers binnen) organisaties om te door te groeien naar ´werkplaatsen´ waar waarde gecreëerd wordt. Voor zowel de traditionele stakeholders, maar ook de mens binnen de ´machine´ en de samenleving als geheel.

Historisch perspectief
Historisch gezien is deze vervreemdende ontwikkeling te herleiden naar enerzijds een te ver doorgevoerde taaksplitsing en verdeling van werk, scheiden van denken en doen in taken en verantwoordelijkheden (gericht op maximeren van efficiency) en mechanistische organisatiemodellen als Taylor, Weber, etc.: ´de organisatie als machine´. De taak staat centraal en niet de mens. Hoeveel organisaties kennen we niet waarbij er niet eens meer gesproken wordt over een klant, een opdracht of over een maatschappelijk belang, maar enkel over de taak- en functieomschrijving en de prestatiecriteria (KPI´s) daarin.  Dit leidt onherroepelijk tot frustratie en onvrede.  Anderzijds door de  individualisering en normering van de samenleving met alle gevolgen van dien, waardoor mensen ook binnen organisaties voor het eigen belang gaan i.p.v. het grotere gemeenschappelijk belang en allerlei vormen van aangepast en oneigen gedrag gaan vertonen. Ook de korte termijngedachte van de laatste jaren, binnen het management, naar maximalisatie van winsten en opbrengsten op korte termijn helpt niet echt om tot duurzame resultaten te komen. Met de opkomst van de nieuwste generatie werknemers met een heel eigen arbeids-ethos, met nagenoeg constante en onbeperkte toegang tot het internet en die zelf nieuwe netwerken vormen worden de bindingen mogelijk nog vluchtiger.
Dit alles vraagt om meer aandacht voor het (her-)(ver-)binden van mensen aan hun werk, aan een organisatie, een maatschappelijk doel of andere wijze van waardecreatie waaraan mensen zin ontlenen. We zijn tenslotte het grootste deel van onze tijd in een week bezig met ons werk. Laten we dan ook dat doen waar we gelukkig van worden en niet alleen dat wat goed betaald. Hoewel er ook mensen zijn voor wie dat hetzelfde is, ook dat kan.
De professionals van De Werkplaats.org worden, ieder vanuit zijn/haar eigen deskundigheid en talenten, gedreven om zich in te zetten voor organisaties en mensen binnen die organisaties om beter en met meer verbinding te functioneren. Dus ook productievere zinvolle tijdsbesteding voor meer waardecreatie, ………………voor iedereen.